Polska pianistka i kompozytorka Hania Rani w ciągu zaledwie kilku lat stała się jedną z najbardziej wyrazistych postaci współczesnej europejskiej muzyki neoklasycznej. Urodzona w Gdańsku, artystka łączy fortepian, elektronikę i kinową atmosferę, tworząc unikalny styl muzyczny, który wybrzmiewa na najważniejszych scenach świata. Jej albumy — od Esja po Ghosts — zdobyły międzynarodowe uznanie, a kompozycje filmowe, w tym do obrazu Sentimental Value, przyniosły jej prestiżowe nagrody, pisze igdansk.com.
W niniejszym artykule przybliżamy historię twórczej drogi Hani Rani, jej muzycznych eksperymentów, światowych koncertów oraz roli w kształtowaniu nowego brzmienia współczesnej muzyki europejskiej.
Miasto dzieciństwa i kształtowanie wrażliwości muzycznej
Hania Rani, a właściwie Hanna Raniszewska, urodziła się w 1990 roku w Gdańsku — mieście o szczególnej historii i wyrazistym charakterze kulturowym. Bałtyckie wybrzeże, morska otwartość i dawne tradycje artystyczne tworzyły środowisko, w którym muzyka stanowiła naturalną część życia.
Już w dzieciństwie rozpoczęła naukę gry na fortepianie, a następnie wstąpiła do Akademii Muzycznej w Gdańsku. Edukację kontynuowała na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie. To właśnie tam uformowała się jej wizja muzyki jako przestrzeni do eksperymentu.
Rani nigdy nie ograniczała się wyłącznie do tradycji klasycznej. Intrygowały ją różne światy dźwiękowe — od kameralnej muzyki akademickiej po elektronikę, ambient i współczesny minimalizm. To dążenie do syntezy stylów stało się fundamentem jej późniejszej twórczości.
Esja: debiut, który otworzył międzynarodową scenę
Prawdziwy przełom w karierze artystki nastąpił w 2019 roku wraz z wydaniem albumu Esja.
Płyta ta stała się niespodziewanym odkryciem dla słuchaczy w wielu krajach. Subtelne kompozycje fortepianowe, oparte na minimalistycznych melodiach i powtarzalnych motywach, tworzyły atmosferę wewnętrznego spokoju, a jednocześnie głębokiej emocjonalności.
Muzyka z Esja szybko trafiła na playlisty platform streamingowych, zyskując popularność wśród miłośników neoklasyki i współczesnej muzyki instrumentalnej. Krytycy podkreślali, że Rani udało się wykreować brzmienie, które brzmi intymnie nawet w ogromnych przestrzeniach.
Ten album zapoczątkował jej międzynarodowe trasy koncertowe i otworzył drzwi do najważniejszych festiwali oraz prestiżowych sal koncertowych.
Poszukiwanie własnego języka: od Home do Ghosts
Kolejny istotny etap w twórczości Hani Rani wiąże się z albumem Home, wydanym w 2020 roku. Płyta ta stanowiła logiczną kontynuację jej debiutu, ale jednocześnie świadczyła o wyraźnej ewolucji myślenia muzycznego kompozytorki. O ile wcześniejsze utwory opierały się głównie na minimalistycznych motywach fortepianowych, o tyle w Home brzmienie stało się znacznie bogatsze i bardziej złożone. Do instrumentu dołączyły tekstury elektroniczne, syntezatory, nastrojowe elementy szumowe oraz fragmenty wokalne samej artystki. Dzięki temu muzyka nabrała bardziej kinowego charakteru: każda kompozycja rozwijała się jako osobna dźwiękowa historia, pełna wewnętrznego ruchu i nastrojowych zmian.
Jednocześnie album zachował tę samą kameralność i wrażliwość, która stała się znakiem rozpoznawczym Rani. Jej melodie pozostały powściągliwe, niemal intymne, lecz jednocześnie kreowały poczucie ogromnej przestrzeni — jak gdyby słuchacz znajdował się wewnątrz muzycznego pejzażu.
Prawdziwy skok twórczy dokonał się wraz z krążkiem Ghosts (2023). Na tym albumie elektronika nie jest już tylko dopełnieniem fortepianu, lecz staje się jego równorzędnym partnerem. Kompozycje zyskały bardziej dramatyczną strukturę, pojawiły się złożone warstwy rytmiczne, głębsze linie basowe i eksperymentalne efekty dźwiękowe. Muzyka Rani stała się bardziej dynamiczna i kontrastowa pod względem emocjonalnym.
Właśnie przy Ghosts jej koncerty zaczęły zmieniać swoją formę. Zamiast tradycyjnego występu fortepianowego, stopniowo przeobraziły się w multimedialne performanse, w których muzyka współgra z rozwiązaniami świetlnymi, wideografiką i złożoną dramaturgią sceniczną. Na scenie Hania Rani operuje jednocześnie kilkoma instrumentami i urządzeniami elektronicznymi, tworząc żywą architekturę dźwięku, która rozwija się przed słuchaczem w czasie rzeczywistym. W ten sposób wykrystalizował się jej unikalny styl — na styku neoklasyki, elektroniki i nowoczesnego teatru muzycznego.
Cercle: koncert, który ujrzał świat
Szczególną uwagę międzynarodowej publiczności przyciągnęły występy Hani Rani we francuskim projekcie muzycznym Cercle.
Projekt ten słynie z organizowania koncertów w wyjątkowych lokalizacjach historycznych lub przyrodniczych, łącząc muzykę na żywo z widowiskowymi instalacjami wideo.
W 2022 roku Rani wystąpiła przy Hôtel des Invalides w Paryżu. Nagranie tego koncertu błyskawicznie stało się viralem, gromadząc miliony wyświetleń w serwisie YouTube.
Drugi występ odbył się w 2025 roku podczas wydarzenia Cercle Odyssey w centrum wystawienniczym Expo Santa Fe w Mexico City.
Ten koncert był jeszcze bardziej spektakularny. Widzów otaczały projekcje 360 stopni, złożone instalacje świetlne i dźwięk przestrzenny. Set składał się z kilku aktów — od eksperymentów elektronicznych po kompozycje z albumu Ghosts.
Warto zaznaczyć, że Hania Rani została pierwszą i jak dotąd jedyną polską artystką, która wystąpiła w tym prestiżowym projekcie.
Nagrody i uznanie
W Polsce twórczość Hani Rani była wielokrotnie honorowana prestiżowymi nagrodami. Jest laureatką Fryderyków, w tym w kategoriach „Artystka Roku” oraz „Producentka Roku”. Kompozytorka otrzymała również Paszport Polityki — jedno z najważniejszych wyróżnień dla młodych twórców w kraju.
Ponadto jej muzyka została nagrodzona na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Jednak ostatnie lata pokazały, że wpływ Rani sięga daleko poza rodzimą scenę.
Kino i muzyka: nowy wymiar twórczości
Osobnym rozdziałem w karierze Hani Rani stała się praca dla filmu.
Jej muzyka charakteryzuje się niezwykłą nastrojowością, dlatego reżyserzy coraz częściej zapraszają ją do współpracy. Stworzyła ścieżki dźwiękowe do filmów Jak najdalej stąd oraz Śubuk, które spotkały się z wysokim uznaniem krytyki.
Kompozytorka została uhonorowana Europejską Nagrodą Filmową (European Film Awards) za muzykę do filmu norweskiego reżysera Joachima Triera — obrazu Sentimental Value. Film ten zyskał szeroki międzynarodowy rozgłos i jest uważany za jednego z faworytów do Oscara w kategorii najlepszego filmu międzynarodowego.
To właśnie muzyka Hani Rani stała się tutaj jednym z kluczowych elementów emocjonalnych dzieła. Jej kompozycje nie tylko towarzyszą wydarzeniom na ekranie, ale formują specyficzną atmosferę filmu — subtelną, intymną, a zarazem dramatyczną. Dzięki temu praca polskiej kompozytorki przyciągnęła uwagę światowej publiczności i krytyków filmowych.
Jak wspominała sama artystka, współpraca z reżyserem narodziła się bardzo naturalnie: „To wielka przyjemność być częścią tego niezwykle pięknego filmu. Moja muzyka została najpierw zaproponowana, a potem zaakceptowana. Po pierwszym spotkaniu okazało się, że mamy wiele wspólnego. Decyzja zapadła bardzo szybko. Jestem jedyną osobą spoza Norwegii w tym zespole”.
European Film Awards, często nazywane europejskimi Oscarami, przyznawane są od 1988 roku przez członków Europejskiej Akademii Filmowej. To jedno z najbardziej prestiżowych wyróżnień dla filmowców na kontynencie. Ceremonia wręczenia nagród odbyła się w Berlinie, a wyróżnienie dla polskiej kompozytorki stało się kolejnym dowodem na to, że jej muzyka coraz pewniej wybrzmiewa w światowej kinematografii.
Non Fiction
W listopadzie 2025 roku Hania Rani zaprezentowała nowy album — Non Fiction – Piano Concerto in Four Movements.
To ambitny projekt, w którym sięga po formę koncertu fortepianowego, łącząc klasyczną tradycję z nowoczesnym brzmieniem. Utwór składa się z czterech części i przypomina muzyczną podróż między różnymi stanami emocjonalnymi.
W tej pracy kompozytorka udowadnia, że jej twórczość nie stoi w miejscu. Przeciwnie, każdy nowy album przesuwa granice jej muzycznego języka.
Mimo międzynarodowego sukcesu, Hania Rani pozostaje artystką stroniącą od głośnego świata mediów. Rzadko pojawia się na wydarzeniach towarzyskich i niemal nie wykorzystuje publiczności jako narzędzia do budowania kariery.
Jej głównym językiem pozostaje muzyka.
Właśnie dlatego jej twórczość odbierana jest jako wyjątkowo szczera. Nie stara się wpisywać w trendy — wręcz przeciwnie, kreuje własne tempo i własną atmosferę.