Jeśli ma istnieć rywalizacja między krajami, najlepiej, aby odbywała się w sporcie. Igrzyska olimpijskie są jednym z takich sposobów na wyłonienie najlepszych, najsilniejszych i najszybszych wśród nacji. W ciągu XX wieku zawody te przeszły od charakteru amatorskiego do profesjonalnego. Co cztery lata igrzyska przyciągają uwagę całego świata. Wszystkie działania wojenne ustają na czas igrzysk, a przynajmniej powinny, według strony igdansk.com. Raz zdobyte mistrzostwo na igrzyskach olimpijskich pozostaje ze zwycięzcą na całe życie. Dlatego dla każdego kraju przygotowywanie sportowców do tych zawodów jest sprawą honoru, a reprezentowanie swojego narodu jest niezwykle prestiżowe, ale także odpowiedzialne. Polska nie stoi z boku tego globalnego wydarzenia, przygotowując sportowców, wśród których jest kilku gdańszczan, którzy wspięli się na najwyższe szczeble w klasyfikacji medalowej.
Z historii udziału Polski w igrzyskach olimpijskich
Jak wiadomo, igrzyska olimpijskie odbywają się od 776 roku przed naszą erą, ale z biegiem czasu ewoluowały i obecnie mają jasną strukturę regulowaną przez MKOl, określone wymagania dla sportowców i znacznie więcej dyscyplin sportowych. Najbardziej znaczące zmiany zostały wprowadzone w XX wieku. W tym czasie igrzyska zostały podzielone na letnie i zimowe, a ich częstotliwość została ustalona: raz na 4 lata, z dwuletnią przerwą między igrzyskami letnimi i zimowymi. Powstały także igrzyska paraolimpijskie i młodzieżowe.
Polska regularnie uczestniczyła w igrzyskach olimpijskich w XX i XXI wieku, począwszy od 1900 roku. Jednak w tamtym roku Polak Julian Michaux reprezentował Imperium Rosyjskie, ponieważ Polska była jego częścią. Oficjalnie, od 1924 roku do dziś, Polska regularnie rywalizuje zarówno w letnich, jak i zimowych zawodach, a także bierze udział w paraolimpiadach.
W tym czasie polscy sportowcy zdobyli 298 medali na letnich igrzyskach olimpijskich, w tym 72 złotych, 89 srebrnych i 137 brązowych, zajmując 20. miejsce w klasyfikacji drużynowej, co jest całkiem dobrym wynikiem. Nieco gorzej wygląda pozycja Polski na Zimowych igrzyskach olimpijskich. Według wyników medalowych biało-czerwoni zajmują 23. miejsce na liście 206 uczestniczących krajów.
Najbardziej owocne były Igrzyska Olimpijskie w Moskwie w 1980 roku, kiedy Polska zajęła 7. miejsce w rywalizacji drużynowej z 32 medalami.
Najbardziej utytułowaną polską zawodniczką jest Irena Szewińska, królowa polskiej lekkoatletyki. W swoim dorobku ma 7 medali olimpijskich, w tym 3 złote.
Gdańscy olimpijczycy
Gdańsk również może pochwalić się olimpijczykami reprezentującymi Polskę na igrzyskach olimpijskich. Nie jest ich wielu, ale nowoczesne podejście państwa do szkolenia i trend rozwoju sportu w mieście daje nadzieję na wzrost liczby uczestników i medalistów, szczególnie w żeglarstwie, które w mieście rozwija się bardzo dynamicznie.
Aleksy Antkiewicz
Urodził się 12 listopada 1923 roku w Katlewie, ale większość życia spędził w Gdańsku. Pierwszy polski medalista olimpijski w boksie (brązowy medal, Londyn, 1948). Znany był pod bokserskim pseudonimem “Bomber z Wybrzeża”. Na kolejnych igrzyskach w Helsinkach został srebrnym medalistą.
Adam Korol
Urodził się 20 sierpnia 1974 roku w Gdańsku. Reprezentował Polskę w wioślarstwie. W 2008 roku zdobył złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie w składzie polskiej czwórki wioślarskiej. Była to jego czwarta olimpiada, wcześniej brał udział w trzech poprzednich, ale nie zdobył medalu.
Cezary Siess
Urodził się 15 marca 1968 roku w Gdańsku. Szermierz, brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie w 1992 roku. Medal zdobył w szermierce indywidualnej.
Czesława Helena Kościańska-Szczepińska
Urodziła się 22 maja 1959 roku. Wioślarka gdańskich klubów, srebrna medalistka Igrzysk Olimpijskich w Moskwie w 1980 roku.
Jadwiga Marko-Książek
Urodziła się 6 kwietnia 1939 roku. Siatkarka „Gedanii”, dwukrotna brązowa medalistka Igrzysk Olimpijskich w Tokio (1964) i Meksyku (1968).
Janusz Pawłowski
Urodził się 20 lipca 1959 roku w Sopocie. Judoka, najpierw reprezentujący Marynarkę Wojenną Gdyni, a następnie Wybrzeże Gdańskie. Brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Moskwie (1980) i srebrny w Seulu (1988). Uznany za jednego z najwybitniejszych techników w polskim judo. Jego rzut w pojedynku półfinałowym podczas igrzysk w Seulu został uznany za najbardziej widowiskową akcję całego turnieju.
Kazimierz Franciszek Zimny
Urodził się 4 czerwca 1935 roku. Czołowy długodystansowiec lat 60. na świecie, brązowy medalista w biegu na 5000 m na Igrzyskach Olimpijskich w Rzymie (1960). Lekkoatleta był 37-krotnym reprezentantem Polski w zawodach międzynarodowych w latach 1956-1966. Na swoim koncie ma 43 starty, w tym 21 zwycięstw indywidualnych.
Krystyna Malinowska-Krupa
Urodziła się 15 stycznia 1939 roku, siatkarka, dwukrotna brązowa medalistka Igrzysk Olimpijskich w 1964 roku w Tokio i cztery lata później w Meksyku. Mając zaledwie 176 cm wzrostu, zagrała 131 razy w reprezentacji Polski.
Maciej Piotr Łasicki
Urodził się 12 października 1965 roku w Gdańsku. Wioślarz, kapitan kadry narodowej czwórek podwójnych, brązowy medalista w Barcelonie (1992).
Magdalena Mroczkiewicz
Urodziła się 28 sierpnia 1979 roku w Gdańsku. Wicemistrzyni Igrzysk Olimpijskich w Sydney (2000) w drużynie. Na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney wraz z koleżankami klubowymi była członkinią kadry narodowej szermierzy. W ćwierćfinale biało-czerwoni pokonali Chińczyków 45:43, w półfinale Niemców 45:34, a w decydującym meczu przegrali z Włochami 36:45.
Piotr-Józef Cieśla
Urodził się 16 stycznia 1955 roku w Gdańsku. Piłkarz ręczny, brązowy medalista Mistrzostw Świata 1976 w Montrealu. Rozegrał 51 meczów w reprezentacji Polski.
Ryszard-Tadeusz Sobczak
Urodził się 2 listopada 1967 r. w Zgorzelcu, studiował w Gdańsku, tam się ożenił i temu miastu poświęcił resztę życia. Szermierz klubów akademickich w Warszawie i Gdańsku. Brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie (1992) i srebrny medalista w Atlancie (1996) jako członek kadry narodowej szermierzy.
Leszek Blanik
Urodził się 1 marca 1977 roku. Gdański gimnastyk sportowy, zdobywca złotego medalu na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie w 2008 roku w konkurencji konia z pomponem. Był także mistrzem świata i Europy oraz brązowym medalistą Igrzysk Sydney 2000. Figura gimnastyczna została nazwana jego imieniem. „Blanik” to podwójne salto w przód w pozycji leżącej, zarejestrowane przez Międzynarodową Federację Gimnastyczną.
Sylwia Gruchała
Urodziła się 6 listopada 1981 roku. Szermierka, srebrna medalistka Igrzysk Olimpijskich w Sydney (2000) w turnieju drużynowym i brązowa medalistka Igrzysk Olimpijskich w Atenach (2004) w turnieju indywidualnym.
Tomasz- Piotr Tomiak
Urodził się 17 września 1967 roku. Wioślarz, zawodnik klubów z Płocka i Gdańska, zdobywca tytułów mistrza świata, członek czteroosobowej drużyny, która zdobyła brązowy medal na Igrzyskach Olimpijskich w Barcelonie (1992). Po zakończeniu kariery pracował w gdańskiej Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu.
Waldemar Malak
Urodził się 17 lipca 1970 roku w Gdańsku. Ciężarowiec, brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie w 1992 roku. Zawodnik Legii, zginął w wypadku drogowym trzy miesiące po igrzyskach. Co roku w listopadzie w Gdańsku odbywa się Turniej Podnoszenia Ciężarów im. Waldemara Malaka.
Chychła Zygmunt
Urodził się 6 listopada 1926 roku w Gdańsku. Bokser, pierwszy polski mistrz olimpijski w boksie (1952), uczestnik Igrzysk Olimpijskich w Londynie (1948) i Helsinkach (1952). Treningi rozpoczął w 1939 roku w klubie „Gedania” w rodzinnym mieście. Po wybuchu wojny władze niemieckie odebrały mu obywatelstwo gdańskie, a w 1944 roku został przymusowo powołany do Wehrmachtu. Zdezerterował do Francji i został wysłany do 2 Korpusu Polskiego generała Andersa we Włoszech, gdzie służył do 1946 roku. Tam ponownie przypomniał sobie o boksie i dwukrotnie zdobył mistrzostwo korpusu w wadze lekkiej. Po powrocie do Polski rozpoczął się drugi okres jego bokserskiej kariery. W reprezentacji Polski wystąpił 17 razy, wygrywając 15 walk i 2 przegrywając.
Jak widać, Gdańsk ma swoich sportowych bohaterów, na których można się wzorować. Ci sportowcy są przykładem talentu i pragnienia doskonalenia ludzkiego ducha, chęci osiągnięcia czegoś większego, sławienia swojego kraju i są dumą Gdańska i całej Polski.